De Chinese wolhandkrab, een exoot in de Brugse wateren. Rotor volgde het doen en laten van deze krab tot in Zeebrugge.
Brugse Godshuizen als Sint-Trudo staan bekend als stilteplekken. Wat is absolute stilte, waar er ruimte is om elkaar ongestoord te ontmoeten? Bezoekers konden het ervaren bij de installatie G.O.D. van Ruimteveldwerk.
Een organische constructie met roze doorschijnende wanden kleurde de Brugse Coupure.
Het standbeeld van Jan van Eyck stond oog in oog met een blauwe vinvis, een gigantische sculptuur die is opgebouwd uit afvalmateriaal, verzameld uit de plastic soep die dagelijks een bedreiging vormt voor alle leven op aarde.
Tomás Saraceno droomt van een toekomst met vliegende steden, die energieneutraal zweven op zon- en windenergie. Prototypes stuurt hij de lucht in en laat hij filmen.
Waar kan je nieuwkomers of bezoekers het best ontvangen en hen leren ontmoeten? Wesley Meuris bracht de onderdelen van de ideale gastvrije ruimte samen in een artistieke analyse en in een paviljoen.
Als geglobaliseerde stadsbewoners worden we voortdurend herinnerd aan geld, bezit en economie. Welke waarde hebben we als burger nog in de stad van de toekomst? Het spiritueel hoger gezag van vroeger is vervangen door het fetisjisme van macht en rijkdom.
Het architectuurbureau Bow-Wow, gevestigd in Tokio, kent de problematiek van steden en beperkte woonruimte maar al te goed. Voor Brugge bedachten ze een drijvende loungeruimte, een plek waar bewoners samenkwamen en een frisse duik in het water konden nemen.
Daniël Dewaele haakte met drie projecten in op het uitgangspunt van Triënnale Brugge 2015: ‘Wat als de 5 miljoen bezoekers van Brugge hier zouden blijven wonen?’ en stelde hierbij meer vragen dan dat hij pasklare antwoorden bood.
Het collectief HeHe liet bij de Site Oud Sint-Jan een kolossale hoogspanningsmast in de reien vallen. Een knetterende en flitsende sculptuur, die grootstedelijke thema’s als geluidsoverlast, lichtpollutie en massaal energieverbruik aankaartte.